Geçen yıl bloguma şöyle bir şeyler yazmışım 2015'e dair. Bir antipatiden bahsediliyor bu yılla ilgili. Farklı konuda olsa da öngörümde haklıymışım. Kesinlikle GO HOME 2015!
Fonda duyduğum ‘Jingle Bells’ ile daha fazla direnemiyorum. Resmen 2015’teyiz. Sizin için belki sıradan, 5’e tamamlanmış yuvarlak hesap bir yıl, 1985 doğumlu ben için ise buram buram hüzün…Öyleki, çocukluğunuzda çok sevdiğiniz oyuncağa kırtasiye vitrininde aşkla bakarken anneniz tarafından kolunuzdan hızla çekilişinizle yaşadığınız şoku temsil eder. Önceleri ne zaman 18 olacağım bekleyişine duyulan özlem, 20’li yaşların sonu, gençliğin belki de son bir-iki 5 yılı…Cahit Sıtkı halt etse de “yolun yarısına 5 mi kalıyor?” sorusuyla bilinçaltına yaşatılan deprem. Biz böylece büyüyorken anne-babaya daha bir hevesli bakıp, eski fotoğraf karelerinin şahitliğinde yılların bizi nasıl eskittiğini gösteren yıl 2015. Kaldı ki henüz 29 yaşımın eşiklerinde gezerken, kolaycılıkla 85-15 eşittir 30 diyen olursa bozuşuruz. Eylül’e bi gelelim de hele, o zaman daha kapsamlı düşünürüz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder